Yun ang Pinakamasarap Don.

Ang pinakamasarap don yung nabanggit mo.

Yun talaga eh. Alam mo yung bigla akong umepal sa isipan mo kahit punung-puno yan ng mga bulaklak, paru-paro, alitaptap, mountain tops–at iba pang magagandang bagay sa mundo? Alam mo yung parang kulangot ako na sinungkit sa ilong ng katutubo tapos pinitik papunta sa kokote mo? Tapos dumikit ako don, kumapit nang kayhigpit kahit ilang sandali? Yun talaga eh. Yun yun eh.

Yun ang pinakamasarap don.

Kasi di ba, sino ba ko? Ibig kong sabihin–sino ba ko sa’yo? Umepaloids lang naman ako sa buhay mo kamakailan lang di ba? Fumoto-bomb. Kumey-espi. Umeksena. Sumabit. Bumalandra. Nag-cartwheel. ‘Di mo naman talaga ‘ko kailangan bigyan ni katiting na atensyon o pakialaman–pero pinakialamanan mo ‘ko kaya abot anit ang ngiti ko ngayon.

Kung tutuusin nga mas resonable pang isipin mo yung tae mo kesa sakin eh; kasi at least yung tae mo araw-araw mong nakikita yun tuwing titingin ka sa inidoro. Eh ako? Once or twice a day lang tapos bihira pa ‘ko sumulyap pabalik. Pero sa totoo lang tanggap ko na mas naaalala mo pa tae mo kesa sa’kin. Tae mo yun eh. Ako rin naman yung tae ko, sobrang close kami nun. Nagku-QT kami nun minsan tatlong beses sa isang araw–higit pa pag may masama ‘kong nakain. So tanggap ko yun. Tanggap ko na sa listahan ng mga bagay na nasa isip mo, nasa baba ako ng tae mo. At sa totoo lang, proud ako na sa araw na ‘to, umalingasaw ako sa kokote mo tulad ng ebak mo.

Yun ang pinakamasarap don.

Inspirasyon na sa’kin yung maalala mo mga pinaggagagawa ko. Pwede ko nang ulamin yung putahe sa isip ko ng isang linggo. Putanginang putahe yan! Ganon kabigat yung effect. Iba yung tama sa arteries. Delikado–parang chicharong bulaklak tsaka isang mangkok na mantika ng tocino. Nung nakita kong tumakbo ako sa isip mo ng ilang segundo tapos dumausdos papunta sa mga letra mo, parang gusto kong hamunin si Shaider ng tadyakan.

Kaya heto, babalik na ‘ko sa trabaho. Pwede ka na ring bumalik sa buhay mo. Ok lang ulit na nagka-temporary amnesia ka nanaman tungkol saken at mas iniisip mo pa ngayon yung tinga mo sa Ma-Ling kesa sa ngiti ko. Happens every day. Alam ko naman maaalala mo ulit ako eh, bukas, sa makalawa, o sa bertdey ko. Ok lang! No prob! Wapaker! Oks lang talaga kahit ‘di na muna ulit ako ang bida.

Makikita naman ulit kita bukas eh. Yun ang pinakamasarap don.

Leave a comment

Filed under Life, Love

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s