Tag Archives: vacation

Ang Taong Walang Bakasyon

Tinuruan nya ko kung paano magbakasyon. Dahil hindi ako marunong magbakasyon dati. Ibig kong sabihin, alam ko ang kahulugan ng bakasyon pero hinding hindi mo ako mapapagbakasyon. Hindi mo ako mapapag-beach. Hindi mo ako mapapa-Baguio. Hindi mo ako mapapasakay ng bus at mapapalabas ng Maynila. Loser na kung loser pero masyadong hassle at nakakatamad. Mas gusto ko lang sa silya ko sa opisina o sa kama ko sa bahay.

Ngunit kung narito lamang sya ngayon, sasama na talaga ako sa kanya sa Cambodia. Dati kasi, hindi ko malaman kung paano ako magpapaalam sa nanay ko na balak naming lumipad papuntang Cambodia. “Ma, punta nga pala kami ni Chemae ng Cambodia.” Eeeeeeengk! Mali. ‘Di talaga maganda pakinggan. “Ma, Cambodia lang kami ha.” Hindi talaga. Masyadong masama sa tenga. “Ma, may sasabihin ako. Pwede ba kaming mag-Cambodia ni Chemae?” Aray. Masyado pa ring magaspang. Pero pinapangako ko, kung bumalik sya ngayon, papayag na akong mag-Cambodia, Thailand, Indonesia, Vietnam–kahit saan, dalhin nya lamang ako palayo kasama sya. Magpapaalam ako kahit malaglag man ang pustiso ng nanay ko sa gulat.

Dahil ngayon, nangangailangan ako ng bakasyon. Desperado ako sa bakasyon. Tuwing umaga nga, iniisip ko yung halos ‘di mabilang na beses na nasa loob kami ng bus. Nakatingin sya sa madilim na mundo sa labas ng bintana, at ako naman, antuk na antok na nakasandal ang ulo sa kanyang balikat. Dahil minsan ganon talaga, baliktad kami. Parang ako ang babae at sya ang lalake. Sya ang dinadantayan dahil sya ang malakas.

Anong hindi ko ibibigay para makasama sya ulit sa bus? Ibibigay ko lahat maulit lang yung mga sandaling kinakaladkad namin ang mabibigat naming mga bag hanggang Victory, Florida o san mang mausok na istasyon ng bus. Dahil halos may alikabok ng mahika yung ganong mga karanasan. Yung tipong mag-aakyat ako ng Nova, Piattos, Purefoods Tender Juicy Hotdog at iba pang mga sitsirya sa loob ng bus, habang naroon sya, naghihintay. Yung tipong matutulog ako habang tumutugtog si April Boy sa background at maiisip ko na magaling nga palang mang-aawit at kumpositor si April Boy ‘di tulad ng panghuhusga ng marami. Yung tipong mamumulat na lang akong napapaligiran na kami ng mga berdeng kapatagan at ituturo ko lahat ng baka, kalabaw at kabayong makikita ko. Isa syang ritwal. “Ayun o kabayo!” Wala talaga syang halaga pero mahalaga syang gawin kapag ako’y nasa bus. At syempre, kung seswertehin, hihiga sya sa hita ko at hihimasin ko ang kanyang buhok habang mahimbing syang natutulog. Para syang bata.

Binibisita ako ng ganyang mga alaala araw-araw. Ilang beses ko ring binalita sa kanya na nagpaplano akong magbakasyon kasama ang aking mga kaibigan. Sa totoo lang, hindi ko talaga iniisip yung pupuntahan namin. Ang habol ko lang talaga ay sumakay ng bus. Kaya nauuwi rin sa wala at binabasura ko na lang ang lahat ng aking mga plano. Baka kasi hindi na ko mag-enjoy pagbumaba na ko ng bus.

Nitong mga nakaraang araw, natutuwa ako pag naglalakad ako ng pasaporte o NBI clearance–kasi kailangan kong magbus. Angsarap talaga magbus, humawak sa mga rehas habang naghahanap ng espasyo para sa aking pwet; angsarap umupo don sa tabi ng bintana at makita ang mundong tila hinahabol ka sa upuan mo; ‘di ko maipaliwanag yung pakiramdam na unti-unti kang lalapitan ng kunduktor para hingin yung bayad mo at mabigyan ka nya ng tiket sa cheap na papel. Maski nga yung pagpapalabas ng walang kawawaang action movies ni Jason Statham ay pinupuno rin ako ng kakaibang gaang ng loob. Merong kakaiba kay Jason Statham at yung pagkapwesto ng kalbo nyang ulo sa loob ng telebisyon na nakasabit sa bus. Isang hiwaga si Jason Statham pag napunta na sya sa loob ng bus.

Kaya naman binura ko lahat ng aking MP3 sa aking cell phone. Sa halip, nitong mga nakaraang linggo, nakikinig ako ng istasyon ng radyo, Easy Rock, tuwing umaga habang papunta ako ng opisina. Halos kabisado ko na lahat ng jingle nila at commercials. Bakit? Dahil tunog-bus ang mga kanta sa mga lokal na FM stations. Napapangiti ako ng gumagaralgal na “Victims of Love,” “25 Minutes Too Late,” o “Rosanna.” Kailangan gumagaralgal sya. Dapat hindi malinaw. Gusto ko, pakiramdam ko nasa bus ako at paalis ng Maynila.

Ngunit gaano pa man ako ngayon humiling na magbakasyon, hinding hindi ako makakapagbakasyon. At kahit hilahin ako ng kahit sino upang pumunta sa kung saang malayo, hindi magbabago ang nararamdaman ko.

Dahil napagtanto ko, tunay lamang akong nakakapagbakasyon kapag kasama ko sya. Napakasarap mag-beach, magtampisaw sa dagat, maglakad sa buhangin, suminghot ng malinis na hangin at makitang napapalibutan ka ng mga higanteng bundok at matatayog na mga palm trees. Pero kapag iniisip ko nang mabuti, nalalaman kong napakasaya lang ng mga ito dahil nandon sya. Ang totoo, wala pala talaga akong pakialam sa dagat. Para lang syang sangkatutak na tubig sa ibabaw ng lupa. Parang higanteng batya o planggana. Wala palang saysay sakin talaga ang buhangin. Lupa lang sya na iba ang kulay at tekstura; mukhang di madumi pero madumi pa rin. At wala lang ang mga bundok. Tumpok lang sya ng lupa na walang kahulugan o pakinabang sa buhay ko.

Subalit subukan mong ihulog sya doon sa larawan. Subukan mong ilagay yung malawak nyang ngiti doon, sa isang sulok doon sa larawang iyon–at mapupuno ng saysay ang lahat. Ipinta mo ang kulot nyang buhok sa gitna ng litrato at sasabog sa kulay at kahulugan ang bawat bato o bula sa dalampasigan. Sa dinami-dami ng oras ko upang magmuni-muni ngayong wala na sya, isa lang ang aking nayaring kongklusyon: sya lamang ang bakasyon ng buhay ko.

Nilalasap ko lamang sya sa iba’t ibang konteksto–yun marahil ang punto ng bawat bakasyon namin dati. “Ano kayang pakiramdam ‘pag si Chemae ay nasa gitna ng mga alon?” “Ano kayang mararamdaman ko kapag hawak ko ang kanyang kamay sa mga malalamig na kalsada ng Baguio?” “Ano kayang pakiramdam ng makatabi sya sa eroplano?” Maliban sa kanya, wala nang dahilan upang tumayo pa ako sa silya ko sa opisina o bumangon sa aking kama sa bahay upang lumabas ng Maynila. Para lang akong pumunta ng kubeta para dumumi kung magbabakasyon na rin lang ako ng wala sya. Hindi rin naman kasi ako yung nature-lover type. Walang dating sakin ang mga bato, puno, bundok, ilog o dagat. Hindi rin ako yung culture-lover type. Wala akong pakialam kung Maranao, Badjao, Ifugao, French, Spanish o Martian ka at kung ano mang kultura mong makulay. Sa madaling salita, hindi ako matutuwa sayo kung hindi mo sa akin kayang ipakita si Chemae.

Sa kabila ng lahat, nais ko pa ring magbakasyon. Ngunit kung nandito lang sana sya ngayon sa tabi ko, alam kong kahit saan kami dalhin ng aming mga paa, magtitila pinakamasarap na bakasyon iyon para sa’kin. Kahit magkape lamang kami ng ilang oras sa mall, katumbas na nun ang isang linggong pagpapahinga at maglalaho lahat ang sakit ng aking katawan. Isang gabi lang sa UP para uminom at talakayin ang pagkapeminista nya, para na siguro akong pinag-sick leave ng isang buwan. Dahil ganoon ang epekto nya sa’kin. Mas matindi pa sya sa mga bitamina kong Centrum at Enervon. Mas malakas pa ang sipa nya sa tatlong tasa ng kape. Isa syang gamot sa aking lumbay at pagkabagot sa mga blangko at ‘di kumpletong parirala ng buhay. Sya ang aking pinakamagandang bakasyon.

Hay, kelan kaya ulit ako makakasakay ng bus kasama sya? Siguro ganito na nga ang problema. Tila walang patid muna akong magtatrabaho hanggang sa araw na iyon na sya’y bumalik.

Dahil wala pang magagawa sa ngayon.

Kailangan ko munang makinig sa mga istasyon ng radyo habang ang pinakamamahal kong bakasyon ay nagbabakasyon pa’t ‘di pa makauwi sa aking mga kamay.

——————————————————-

Para kay Chemae sa kanyang kaarawan. Maligayang bati sa’yo, mahal ko! Balang araw, lilibutin ko ang mundo kasama ka. 🙂

2 Comments

Filed under Life, Love

Cold Coffee in Baguio

Emptied another mug of Benguet coffee,
Listened to another conversation from the next table
In Baguio. I’m free to scribble here,
Let the pencil tip wander from one cold thought to another,
Reflect on empty spaces in the shadows of pines.
Nothing comes to mind
But the retirement of the lines,
Of the restless spirits, and of the aching limbs.
All retire here. People sit and talk,
Look each other in the eye innocently.
It’s as if the endless zigzag road dumped
My ragtag soul into trash bins properly segregated.
Dated here from one cold establishment to another,
Emptying my wallet in the shadows of the night.
Nights are cruel here but smiling.
They send the icy winds to my eyes and my thin fingers,
Watch me curiously, sniggering at how I shiver
From head to toe, with her in my arms.

Fire brought me here.
Somewhere in this labyrinth-like city, buses stop,
People shop, old folks cough, but my fuel burns eternally.
I walk here, not like a cigarette hopelessly perishing
In an ash tray. I sleep here, not like the idle clouds
That sail slowly over my head. I could almost touch them.
I write here because I feel the chill creeping, hinting at me.

Emptied another mug of excitement,
Listened to another nonsense from the next table
In Baguio. I’m free to miss people here,
Let my tired legs climb one steep stairway to another,
Reflect on futile causes leaving me behind.
Nothing comes to mind
But her dark mascara and her hidden intentions
Disturbing my thoughts out in the open.
Weird that people sip icy shakes here,
Wear skimpy shorts and keep their cheer
Even as my head attempts to self-destruct
To let all the weird heat out. Where’s home?
I was there last week; I can remember the sweat.
There were familiar smiles and voices, oil on faces.
I think I was there last week.

Everything here is rich and silent.
A peculiar peacefulness lives even in the noisiest streets.
This city is a man who has had his fill
Of a sumptuous meal, and with his eyes drooping,
Dropped to the nearest bed and had slowly unfolding dreams.

I’m free to whisper here,
Let my voice mingle with the wind that freezes noses and ears.
Funny that I’m here with her, with this ridiculous air
Around me. Laptops, jackets, fog and preserves
Dance before me as I pay the cheap taxi fare.
“I’m in Baguio, right?” I ask her.
One should make sure since it’s hard to infer.
They told me the place was beautiful before I left.
Well, I found out that it’s cold — simply cold.
Had to empty myself,
Listen to coded dialects here in this table
Somewhere in Baguio. I’m free to be sad here,
Let the pencil tip glide from one cold feeling to another,
Reflect on empty minutes in the shadows of pines.
Nothing comes to mind.
No, nothing comes to mind now.

Leave a comment

Filed under Poems

“My Amazing Trip to Anawangin” (or “The Last Shots of My Samsung Digital Camera” or “My First Attempt at a Travel Blog”)

Sunset in Anawangin

The camera got soaked into the salty water as I fumbled for her pink Havainas sandal that the crashing waves took off my foot. That was a good camera but it’s gone now. The memory card was all right however, so all our priceless memories were preserved. I consider such a thing a near-death experience.

Our destination was Anawangin, a secluded beach at Zambales. Chemae and I originally planned to go there together next year but changes were made during a seemingly ordinary Wednesday Starbucks coffee conversation. We don’t even remember how our conversation turned into planning a weekend in a beach but it did. In a matter of minutes, we were leaving the cup of coffee behind and rushing to the mall to buy a tent. The beach weekend was sealed when we handed over the money to the cashier at Toby’s.

The First Sign of Luck

We rode a cab to the Victory Liner terminal in Caloocan. There, we paid Php251 to get to the town of San Antonio in Zambales. The trip took three and a half hours, just like our reference travel blogs say. A bit sleepy, we were jolted into nervous wakefulness when the conductor suddenly boomed out, “O, San Antonio!”

Chemae left her wallet in the bus. The devil almost had us. Had I been a bit quicker to get off the bus and more nervous that we’re already in an unknown town, that wallet would have traveled to Iba without us; then a few minutes after alighting from the bus, we would have teared each other’s hair out and hailed another bus back to Manila. But I was lucky that day, so I saw the wallet and phase one was complete. I’d tease her all throughout the trip about it.

Tip: check everything before you get off the bus.

How to Get to the Boats and Other Challenges

The first problem of the day was getting the supplies we needed to survive. Our lunch in the bus consisted of Gardenia with liver spread. The bus stopped over in Olongapo but we didn’t get off because we were contented with our loaf of bread. We were going to eat that loaf of bread all throughout the next day, and I’m going to decide to not eat it for another five months when it’s all over.

We survived on Gardenia. I don't recommend it, though.

We survived on Gardenia. I don’t recommend it, though.

Tip: bring your own portable stove so you don’t condemn yourself to chewing Gardenia all day. You can also buy charcoal in San Antonio if you want to cook in the beach the traditional way. Don’t forget to purchase food, water and toiletries in the town.

There are tricycles where the bus stopped at San Antonio. After a few minutes of nervous discussion on what to do next, Chemae proposed that we hire a tricycle to get us all the things we needed and get us to Pundakit, the town where we’re supposed to ride a boat to Anawangin.

Continue reading

13 Comments

Filed under Life

A is for “Am Outta Here!”

A – Agreed to do it to be with her longer and uplift my sinking spirits for the last days of this year.

N – Not gonna see her during the Christmas vacation so I’m getting worried.

A – Amazing chance to be with her, alone, in a little piece of heaven on earth.

W – Wish it was Saturday already and I’m peering at the sea from my tent.

A – Apprehensive about the budget, but I’m lucky when it matters so this should work.

N – Not possible without the 13th month pay.

G – God, help us make fire and surpass cavemen.

I – I haven’t told my family yet that I’ll be gone over the weekend.

N – No going back. We’ve already bought the tent and I already crave for her too much.

6 Comments

Filed under Life